Pentagrammo

Eleni 2/28/2017 5:53:00 PM

Πασχίζεις να κρατηθείς από ένα τελειωμένο όνειρο που κάποτε ήταν η ζωή σου και ρωτάς εμένα,
τον διπλανό σου, αν μπορείς να συνεχίσεις έτσι για όσο περισσότερο μπορείς.
 
Και τότε έρχεται εκείνη η γνωστή απάντηση απ’ όλους,
«υπομονή» και νιώθεις πως αντηχεί η λέξη στα αυτιά σου κάπως άχαρα πλέον,
μιας και το όνειρο τελειώνει και ο καθένας «ξυπνάει» στην δική του πραγματικότητα.
 
Η στιχουργική της Ελεάνας Βραχάλη πάντα μας μιλά μέσα από το υποσυνείδητο μας,
η δυναμική μουσική του Γιώργου Σαμπάνη που το πλαισίωσε έξυπνα και η φωνή του Μπάμπη Στόκα
που το απογείωσε και για ακόμη μια φορά σε γεμίζει με πείσμα για ζωή και όρεξη για όνειρα.
 
Σε μια δυναμική ροκ μπαλάντα, την οποία θα τη βρούμε σύντομα στο νέο δίσκο του Γιώργου Νταλάρα
[(συμμετέχει ερμηνευτικά και ο Μπάμπης στόκας) και θα βασίζεται στο βιβλίο της Ελεάνας Βραχάλη “Φυλακή υψίστης ασφαλείας”
 και θα περιέχει 10 ολοκαίνουργια τραγούδια σε στίχους της ίδιας]
με εναλλαγές στο ρυθμό που σε αναγκάζει να ξεσηκωθείς και να συνεχίσεις να ζεις το όνειρο για όσο θέλεις.
 
Αφού από το παρελθόν σου κανείς δε σε κουνά, μάθε τουλάχιστον στο παρόν να εθελοτυφλείς με χάρη.
Και η απάντηση θα ‘ρθει γρήγορα…
 
Ελένη Δαμάσκου
 
Μουσική: Γιώργος Σαμπάνης
Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη
Music produced & arranged by Soumka
 
Στίχοι :
 
Δεν θέλω άνθρωπο να δω,
θέλω να συνεχίσω το όνειρο. Μπορώ;
Να βλέπω ότι μ’ αγαπάς,
σα θησαυρό μ’ αγγίζεις και χαμογελάς.
Μπορώ; Να σε ξαναφιλήσω…
 
Να σ’ απαλλάξω απ’ το θυμό,
να μου μιλάς με πόθο χείμαρρο. Μπορώ;
Να συνεχίσω το όνειρο
κι αφού δεν είσαι δίπλα μου στ’ αλήθεια εδώ,
εγώ, δεν θέλω να ξυπνήσω…
 
Κι όλοι μου λένε, υπομονή·
μια λέξη μόνο, πονάει πολύ.
Κι όλοι μου λένε, περνάει κι αυτό,
μα με κερδίζεις κάθε λεπτό.
 
Το μέλλον το’ χα δει «Εσύ κι Εγώ»
και μόνο αυτό.
Μα ξύπνησα.
Στα όνειρα εμπόδιο η ζωή.
και μόνο αυτή.
Και ξύπνησα.
Μου το’ παν, το καλό πάντα αργεί
κι υπομονή,
μα ξύπνησα.
Στα όνειρα εμπόδιο η ζωή·
και μόνο αυτή.
Και ξύπνησα.
 
Νόμιζα πάμε μακριά,
ταξίδι ως το φεγγάρι σίγουρα, τρελά·
μα ούτε πυξίδες, ούτε φως
και πήγαμε στ’ αδιέξοδο ολοταχώς, δειλά.
Μια φυλακή, το σώμα.
 
Δεν θέλω άνθρωπο να δω,
θέλω να συνεχίσω το όνειρο. Μπορώ;
Τα πάντα έχουν διαψευστεί,
είμαι ένα με το χώμα, μα η ελπίδα ζει. Ρωτώ,
πώς αναπνέει ακόμα;

Comments

Tags

Alphafreepress Posts


Share on Facebook

Image 1
Live